Donderdag 20 september

’s morgens voor de laatste keer alle rommel rijklaar inpakken, raar idee dat we vanavond weer in Nederland zijn. We rijden eerst maar even naar de bakker voor wat lekkers, en dan de route naar Nancy maar weer opzoeken. Aan die route nog even een parking in de zon zoeken voor ons ontbijt en dan het onvermijdelijke terugrijden. In Luxemburg even wezen tanken, bij Arlon op een iets gezelligere parking een koffiepauze, om dan de snelweg op te rijden naar het noorden.

De route is geen lol meer aan, het is nu gewoon zo snel mogelijk proberen in Zoetermeer te komen, voor de spits als het even kan.

Dat lukt redelijk, rond 16.45 arriveren we. De bus wordt op een paar gereserveerde plekken voor de deur geparkeerd, en dan kunnen we binnenploffen! Even lekker onder de douche, en dan lekker Indonesisch eten, heerlijk! Prima einde van de vakantie

Woensdag 19 september

’s Morgens is het gelukkig weer droog, en zelfs af en toe een zonnetje. Helaas is het wel behoorlijk fris, en trekken we voor het eerst deze vakantie ’s morgens al een lange broek aan. Snel een tosti eten, en dan gaan rijden. We willen proberen zo ver mogelijk te komen vandaag, zodat we morgen einde middag in Zoetermeer kunnen zijn. We rijden via Bourg-en-Bresse en Lons-le-Saunier naar Besancon, om vanaf daar via Vesoul richting Epinal te rijden. Onderweg even op een parking stoppen voor de lunch, en gelijk maar eens kijken welke kant we opgaan. Het blijkt dat we vlak langs een leuke plek komen waar we al eens eerder zijn geweest, Thaon-les-Vosges. De camperplaats ligt daar in een soort parkje, aan een ienimienie moezelriviertje. Aangezien de zon nog lekker schijnt, besluiten we daar maar neer te strijken en in de zon te gaan zitten.

’s Avonds lekker nog buiten gegeten, en even een rondje gelopen. Het hele dorp is uitgestorven, dus geen terrasje voor ons. Dan maar lekker binnen gaan zitten/hangen en een boek lezen, het is nu echt te koud om buiten te blijven zitten, helaas, we zitten nu echt te noordelijk..

Dinsdag 18 september

Na een heerlijk ontbijtje van eieren met spek en toast en verse jus, wordt het nu toch echt tijd om af te gaan wassen. De hele inhoud van de servieskast ligt namelijk al in een emmer te wachten. Nadat dat gedaan is, en de hele boel weer ingepakt is, wordt het tijd om af te gaan rekenen en te gaan rijden. We gaan nu echt richting het einde van de vakantie en richting Nederland.

Vanaf het meer rijden we via de dam bij St Croix du Verdon, Riez en Digne-les-Bains richting Grenoble. Daar wordt het tijd om weer te gaan tanken, en een paar kleine boodschappen te doen. We rijden nog even door, maar echt hard schiet het niet op, het is spits aan het worden. We raadplegen het camperboek, en vinden een plekje zo’n 65 km voor Bourg-en-bresse, een klein dorpje genaamd Montalieu-Vercieu. De plek is prima voor een nachtje, en we zetten de auto neer. Genoeg kilometers voor vandaag. We maken een soepje, en pakken een stokbroodje met wat lekkers erbij. Intussen begint het helaas steeds harder te spetteren, dus dat wordt weer binnen zitten/hangen/liggen.

Maandag 17 september

Aangezien we in Frankrijk zijn, en nog maar 1 behoorlijke croissant hebben gegeten, is de jacht weer geopend. Volgens de mevrouw van de camping zat er 1 km van de camping in het dorpje een bakker. Dus de spullen maar in de bus, en die kant op, zodat we daarna gelijk even naar de slager in Aups konden voor fatsoenlijke worstjes. Helaas had ook die bakker geen croissants, maar niet getreurd, er zijn meer bakkers in Frankrijk! Gelukkig had de bakker in Aups ze nog wel, dus daar maar even wat gehaald. Dan de slager. De auto beneden op de parking gezet, en 3x heen en weer gelopen tussen de pinautomaat en de bus omdat je je pinpas vergeet, die niet werkt dus een andere moet gaan pakken, die ook niet werkt, en dan vervolgens het kluisje toch uit moet graven waar je eerst te lui voor was. Dan alsnog de slager, sta je voor zijn deur, is ie dicht op maandag. En bedankt!

Dan maar naar de supermarkt, we zijn het zat! Gelukkig hebben ze daar ook goed vlees, dat scheelt weer in de ellende! Poging 2 merquez en chipolata’s! als de buit binnen is, rijden we weer naar het meer. Via het gras de weg af, en weer installeren, zo’n slordige 2 meter verder dan gister, hier staan we nog iets rechter. Begin van de middag is het nog half bewolkt, maar hoe later hoe beter het opknapt. We blijven lekker liggen tot de zon achter de bergen is verdwenen, en rijden dan terug naar de camping. De was is inmiddels droog, dus die kan van de lijn af. Even douchen, en dan lekker gaan eten op het dooie gemak. Zin in afwassen hebben we niet meer, da’s voor morgenochtend.

Zondag 16 september

Aangezien nu onze accu’s weer leeg zijn, en we zin in croissantjes hebben, rijden we maar even naar Aups naar de bakker. De croissantjes waren helaas op, maar een baquette was er gelukkig nog wel te krijgen. Dan doen we het daar maar mee.

Als we terug rijden naar het strandje, kijken we vast even naar de campings en welke we dan gaan staan vanavond. De keus valt op Camping les Ruisses vlak bij Les Salles du Verdon, lekker dicht bij het strandje zodat we niet zo ver hoeven rijden.

Rond een uurtje of 6 pakken we de spullen in, en rijden we naar de camping. Er is nog plek genoeg, dus we zoeken een mooi plekje uit, niet te dicht bij de weg. Als we de stroom aan willen sluiten, blijkt dat onze stekker niet past, de blauwe campingstekker blijk 1mm dikker te zijn dan in het stopcontact past.. Erik loopt even naar de receptie voor een verloop, maar die mevrouw snapt het niet helemaal. Dus ze komt even kijken, net als onze nieuwsgierige buurman. In rap Frans wordt even uitgelegd dat het bizar is, en we mogen een verloop lenen. Probleem opgelost, we hebben stroom!

Eerst maar weer eens even wassen, das ook weer al nodig, aangezien de korte broeken op zijn. We hopen die nog lang nodig te hebben!

Daarna wat te eten maken. We hebben merquez en chipolata’s meegenomen, met het idee die lekker op de grill te gooien. Alleen niet met het idee ze in de vuilbak te mikken, manmanman die waren vies! Zo vreselijk vet, dat was niet normaal. Dan maar wat anders verzinnen…

Na het eten de ergste rommel maar even opgeruimd, en dan lekker naar bed.

Zaterdag 15 september

’s morgens zien we op de parking waar we staan een paar stokbroden voorbij komen lopen, er moet dus een bakker in de buurt zitten. Na een klein rondje lopen geen bakker te zien, we besluiten de spullen maar in te pakken en in het volgende dorpje een bakker te zoeken.

We halen een paar croissantjes, doen nog een paar kleine boodschapjes en rijden dan door naar het lac St Croix. Het strandje waar we al meer zijn geweest, is nu helaas voorzien van een werkende hoogtebeperking. De boom is met sloten vastgezet, in plaats van dat ie open staat zoals voorgaande jaren. Das mooi balen. Dan maar even verderop kijken, bij de andere inrit naar datzelfde strandje. Ook hier een boom, maar ook een mooi spoor door het gras om de boom heen. Enige wat je daarvoor nodig hebt is een behoorlijke bodemspeling onder je bus, maar die hebben wij gelukkig wel. In tegenstelling tot een andere camper die er ook naar stond te kijken. (die heeft overigens afgehaakt) We zijn weer op “ons” strandje! Het is er helemaal niet druk, en lekker weer, dus zwemkleren aan, strandbedjes pakken en er lekker bij gaan liggen. Het water is er zoals vanouds lekker fris, dus heerlijk om even af te koelen.

Hoe verder de dag vordert, hoe meer camperbussen er verschijnen. Toch vreemd, je mag hier namelijk absoluut niet camperen! We besluiten de kat uit de boom te kijken, en maken wat te eten klaar. Al snel wordt het duidelijk, het meerendeel van de busjes is niet van plan nog te vertrekken, er worden zelfs nog wat tentjes opgezet.. ook in Frankrijk zijn regels er om aan je laars te lappen!

Intussen is er nog een clubje meiden voor ons komen liggen aan t strandje die daar willen picknicken en pasta koken, als ze erachter komen dat hun gas op is. Die zijn slim, en lopen naar ons toe of wij nog een busje hebben. We geven ze ons losse brandertje mee, en ze zijn dolblij!we komen er niet onderuit om een biertje/wijntje van ze aan te pakken! Goeie deal!

Als de zon onder is, zetten we de bus tegen de bosrand aan, en gaan lekker in bed liggen en hopen lekker te gaan slapen. Alleen valt dat vies tegen… Een aantal anderen op het strandje hebben besloten dat dit wel een leuke plek is voor een mini houseparty..

Vrijdag 14 september

Na het ontbijt hebben we de laatste spullen ingepakt, vers water bijgevuld en konden we rijden.  Van Valpedo via Genova de kust langs richting Frankrijk was het plan. De kustweg was poepiedruk, echt niet leuk meer. Normaal rijden we graag binnendoor, en niet over de snelweg, maar dit was niet te doen. Dus maar even boodschappen doen, lekkere dingen inslaan, en dan toch maar een stukje peage genomen, tot vlak voorbij Nice. Daar de snelweg af, en binnendoor richting Draguinan en Aups. We willen nog een paar dagen bij het lac st Croix gaan staan, om daar nog even van de zon te kunnen genieten. Van eerdere vakanties wisten we maar al te goed dat de franse zuidkust niet aan ons besteed is.

Eind van de middag, begin avond. Het wordt tijd om een overnachtingsplek te gaan zoeken. We zijn het autorijden meer dan zat, en zodoende komen we in Fayence uit. Toen we daar aankwamen, kwamen we erachter dat we daar al eens waren geweest, maar niet op die plek hadden overnacht, wat we nu dus wel gaan doen. Het is de parking van de locale tennis.

Al snel blijkt dat er vandaag wat te herdenken valt, het stikt er namelijk van de mannen met een hoop chauvinistische kleuren enzo op hun kleding. Wat blijkt, we staan ongeveer 5 meter van een of ander oorlogsmonument. We zetten de stoeltjes en het tafeltje buiten, tijd om wat te eten te maken.

De temperatuur is hier nog lekker, dus we zitten nog een tijdje buiten, tot ons lampje uitgaat.

Donderdag 13 september

Gelukkig, het is inmiddels droog, maar nog wel dreigend en koud.  We rijden vanaf Gradisca d’isonzo richting Venetië naar Treviso, en we komen er achter dat we daar op een rotonde al eens zijn geweest. De kruising van ons rondje Europa!  Vanaf Treviso rijden we naar Vicenza, nemen een stuk Autostrada tot vlak voorbij Piacenza, en rijden dan de rimboe in naar Valpedo. Een klein dorpje met een camperplaats bij de plaatselijke sportvelden. Gelukkig is het inmiddels wat beter weer geworden, de zon schijnt zelfs! Aangezien het eigenlijk de hele weg rotweer is geweest, hebben we maar veel km gemaakt, om morgen Italië achter ons te kunnen laten. Het is rotweer tot in Toscane, dus die kant hoeven we ook niet op.

Als we rustig zitten te eten, wordt het langzaamaan wel druk op het sportveld. Er komen steeds meer voetballers ten tonele, en ja, we zijn getuige van de Italiaanse donderdagavond amateurs! 1,5 uur later is het 2-2 en einde wedstrijd. Wij gaan naar bed, en al snel gaat ook de verlichting langs het veld uit. De derde helft wordt blijkbaar ergens anders gespeeld.

Woensdag 12 september

Na ons broodje te hebben opgehaald en ontbeten, eerst maar weer de rommel opruimen. Toilet legen, de afwas doen, zodat alles weer schoon en opgeruimd is als we vertrekken. Afhankelijk van het weer en hoe goed we kunnen doorrijden, willen we vannacht overnachten in Slovenië of in het noorden van Italië. Eerst rijden we een stuk langs de kust naar Makarska, daar willen we nog even boodschappen gaan doen om de voorraad weer aan te vullen. Als dat gebeurd is rijden we naar Zadvarje, om daar via een soort bergpas naar de snelweg te rijden, om de drukke kust  een beetje te ontwijken.  We hebben de weerberichten eens bekeken, en besloten dat we nog een paar dagen in Frankrijk willen gaan staan, tussen kroatië en Frankrijk is het knudde, dus maar doorrijden. We rijden de snelweg op, en blijven daar tot Zuta Lokva oprijden. Daar rijden we weer via een bergpas naar de kust toe en komen uit bij Senj. Het stuk snelweg is heel eentonig, ook qua landschap, vooral rotsig en lage struikjes, en af en toe wat dorpjes in de verte.. Bij Senj zijn we op zoek gegaan naar een klein restaurantje ofzo, om even wat te snacken ’s middags. Uiteindelijk werd het een wegrestaurantje, met een verrukkelijke kippengoulash voor Joline, en een mixgrill voor Erik. Iets anders dan een snack maar dat scheelt vanavond weer… Vanaf Senj zijn we doorgereden via Rijeka naar Rupa, op de grens met Slovenië. Daar begon het feest. Blijkbaar was de jacht op goedkope sigaretten geopend, er werd gevraagd wat we bij ons hadden. Nou meneer, 4,5  pakje. Die we ook hebben laten zien. Hij vond dat blijkbaar merkwaardig, dus erik mocht de bus opendoen aan de zij en achterkant. Na nog 10x gevraagd te hebben waar we de sigaretten hadden, en hoeveel drank, geloofde hij ons blijkbaar dat het maar 4,5 pakje was, en een paar flessen wijn, en konden we doorrijden. Het stukje slovenië was op zich wel mooi, heel erg groen. En duurde gelukkig maar 30 km, want het regende er. Bah! Snel maar doorrijden naar de grens met Italië. we verwachtten eigenlijk dat het daar ook wel weer zo gezellig zou kunnen zijn, maar dat viel heel erg mee.. er was nog te zien waar ooit de grenspost Kozina was, maar dat was alles. Hoera, we zijn weer in de beschaafde wereld.  Helaas regende het nog steeds, en we waren het zat. Het camperboek maar weer gepakt, en iets voorbij Trieste landinwaarts een camperplek gevonden, in Gradisca d’Isonzo. Op een parking in het dorp. Het dorp hebben we maar gelaten voor wat het was, de regen kwam met bakken uit de lucht. Even buiten staan roken onder de plu wordt gelijk afgestraft met een paar zeiknatte slippers, het water staat enkelhoog. Dus maar lekker naar bed, en nog even lezen. Helaas koelt het door die regen vreselijk af, en we liggen te verrekken van de kou onder ons lakentje.. midden in de nacht maar even een tshirt en broek pakken en verder slapen.

Dinsdag 11 september

’s morgens snel even een paar tosti’s gebakken als ontbijt en dan weer de auto in. Het plan voor vandaag is om in kroatië uit te komen, en wel zo hoog mogelijk. Vanaf Barbullush rijden we via Shköder naar Muriqan, op de grens met Montenegro. Als we daar staan te wachten krijgen we een telefoontje van Martijn, we zijn oom en tante geworden van Elin OliviaWilhelmina! Met papa, mama, en de kleine Elin is gelukkig alles goed. Alleen moet ze nog even wachten voor ze haar oom en tante te zien krijgt! Na een half uurtje wachten zijn we ook deze grens gepasseerd, en kunnen we onze weg vervolgen naar Kroatië. Vanaf Muriqan rijden we richting Ulcinj met als plan daar de doorgaande weg langs de kust te volgen. Helaas staat de weg niet echt lekker aangegeven, en hebben we dus ergens een afslag gemist. Balen, want we eindigen midden in een vreselijk touristische stad.

Nadat we even hebben rondgereden, vinden we de weg die we moeten hebben, vanaf Ulcinj , via Bar, Budva, Tivat, hier met het bootje over naar Kamenari, dan door via Herceg Novi naar Igalo, waar de grens met Kroatië is. Na ook hier weer even te hebben gewacht, uitleg waarwe vandaan zijn gekomen en waar we naar toe gaan, mogen we doorrijden. Montenegro zijn we uit, nu Kroatië nog in. Dat duurt ietsje langer, maar al met al mogen we zeker niet mopperen.

Vanaf Igalo rijden we langs de kust naar het noorden. De kust is hier heel erg mooi, maar echt vreselijk toeristisch en heel erg druk! Heel veel mooie baaitjes waar je helaas absoluut niet met de auto kan komen, en de grotere baaien met dorpjes en 1000 bordjes langs de weg in 4 talen wat er wel niet voor geweldige hotels/restaurants/campings en weet ik wat nog meer er te vinden zijn. We rijden door, het is nog redelijk vroeg in de middag, en we willen in elk geval het zuidelijk deel van Kroatië uit zijn, aangezien we nog ongeveer 10-15 km door Bosnië moeten, en we niet weten wat we daar aan de grens kunnen verwachten. Het is een heel rare gewaarwording om vlak bij die grens Sarajevo op de borden te zien staan, aangezien het enige waar je die stad van kent, de oorlog op de balkan is, en nu rijden we er maar zo’n 200 km vandaan. De grensovergangen daar stellen helemaal niks voor: de bosniërs controleren alleen de kroaten, de kroaten alleen de bosniërs. De rest kan zo doorrijden.. Dat doen we dan ook , en we rijden via Opuzen tot vlak na Gradac langs de kust door.  Daar vinden we een camping voor een nachtje, met een strandje waar we eerst eens lekker in het water duiken, even lekker opfrissen! Daarna de bbq maar aan om wat te eten te maken. We hadden nog bufferworstjes uit Griekenland meegenomen, die maar eens proberen. Helaas toch weer de fout gemaakt om rode worstjes mee te nemen, die net als vorig jaar niet te eten waren.. heel erg muffe smaak, waarschijnlijk fenegriek. Bah…… gelukkig hebben we nog wel wat andere dingen om bij ons broodje op te peuzelen. ’s Avonds staan we nog even met een paar Nederlanders te kletsen, die willen met de caravan naar een stadje, maar vragen zich af of daar een camping in de buurt is, helaas kunnen onze camperboeken hen ook niet verder helpen. De eigenaar van de camping komt nog even langs of we brood willen bestellen, dat slaan we niet af. Dan wordt het tijd om te gaan slapen

 

Maandag 10 september

Vandaag laten we Griekenland achter ons. Eerst even naar de bakker voor een ontbijtje, dat nog even opeten aan het strandje, en dan is het tijd om te gaan rijden. Via Igoumenitsa en Ioannina rijden we naar de Albanese grens bij Kakavia. Die grens kunnen we redelijk snel passeren, als er eenmaal iemand in het hokje zit. Dan gaan we verder richting het noorden van Albanie. Van te voren hebben we al even gekeken waar we kunnen overnachten, en hebben in het noorden in Barbullush een camping gevonden. Weliswaar van een paar Nederlanders, wat tegen onze principes is eigenlijk, maar hier stellen we niet zulke hoge eisen. Vanaf Kakavia rijden we via Gjirokastër, Fier, Durrës en Lezhë naar Barbullush. In Gjirokaster eerst maar een pinautomaat zien te vinden, zodat we lokale Lekë kunnen halen om te gaan tanken. De ene automaat wou mijn pasje niet hebben, de bank ernaast had in plaats van een pinautomaat een paar mannen voor de deur staan met een tamelijk proppeschieter in hun handen, maar gelukkig was er aan de overkant nog een pinautomaat. Om de hoek was een benzinepomp, dus dat was mooi. We konden weer verder.

De wegen zijn het eerste stuk heel redelijk, tot aan Tepelenë kunnen we best goed doorrijden. Helaas na het bewuste dorp wat minder. Ze zijn hier de wegen behoorlijk aan het opknappen, wat dus gepaard gaat met een hoop wegen waar het bestaande asfalt afgehaald is, en we dus over stoffige gravelwegen moeten rijden. Over een traject van zo’n 50 km komen we heel wat van dergelijk stukken tegen. De stukken die al opgeknapt zijn, zijn werkelijk hele mooie stukken weg, en daar kunnen we de schade weer inhalen.

Albanië rijdt helemaal vol met mercedessen, zoals we al geleerd hadden van Top Gear, echt niks overdreven aan, van de 10 auto’s zijn er zeker 9 een mercedes, van vreselijk oud tot splinternieuw. Behalve auto’s kom je daar op de doorgaande wegen nog andere dingen tegen, zoals brommers die bijna niet meer vooruit komen, fietsers, paard en wagen, ezelkarren of mensen te paard. Ja die rijden dus ook op de autowegen, en ook tegen het verkeer in.. opletten geblazen dus!

Tot aan Fier is het landschap niet echt mooi te noemen, redelijk kaal, behalve rond de dorpjes. Verder naar het noorden wordt het wat meer groen en landbouw. Niet zulke percelen als bij ons, omdat heel veel nog met de hand wordt bewerkt. Maïskolven worden per stuk van de plant getrokken, daarna kapt iemand de plant om en mikt die op een kar. Als dat gebeurd is met het hele veld, worden vervolgens de stoppels in de fik gezet. Zodoende komen we dus heel wat vuurtjes tegen.

’s Avonds tegen een uurtje of 6 zijn we dan eindelijk bij de camping, aangezien het nog steeds wel lekker weer was, eerst maar eens een borrel in de zon. Zin om te koken hebben we niet,  dus in het restaurant van de camping maar wat eten. De keuze is een snitsel of varkenshaas met friet en salade, niet bijster interessant. Aangezien het vega alternatief friet en salade is, nemen we toch de vleesjes er maar bij.. nog even bij de camper een borrel, en dan lekker slapen. We zijn redelijk op van een dag in de auto, en morgen willen we door richting Kroatië. Het platteland van Albanië trekt ons niet echt om nog een dag te blijven.

Zondag 9 september

Het strandje van de afgelopen nacht was prima, maar dat hadden we wel weer gezien. En aangezien de accu’s ook ver leeg waren, werd het tijd om weer te gaan rijden. Na een kort beraad over de te volgen route, besloten om langs de kust richting Igoumenitsa te rijden. Griekenland met de camper is geweldig, maar te groot om in 3 weken te doen. We laten de oostkant van het land dus voor wat ie is, en gaan over land terug.

We laden de spullen in, en gaan rijden. De westkant van Griekenland is mooi, maar helaas zijn er niet veel camperstrandje te vinden, dus rijden we naar Plataria, een klein dorpje aan de kust, zo’n 10 km onder Igoumenitsa.

Aangezien dit onze laatste avond Griekenland is, verwennen we onszelf met een etentje. Vandaag wordt de mix vis aanbevolen, en dat laten we niet aan onze neus voorbij gaan. Gegrilde dorade’s, calamaria, gavros (kleine gefrituurde visjes) en scampi’s met wat groens als garnering. De frites die we los bij kunnen bestellen laten we voor wat ze zijn, en nemen nog wat voorgerechtjes erbij  voor de vitamines.

Na het eten op het gemak terug naar de bus en lekker gaan slapen. De spullen zijn zoveel mogelijk al ingepakt, dat we morgen als we wakker zijn gelijk kunnen gaan rijden.

Zaterdag 8 september

s’ Morgens na het ontbijt de spullen weer ingepakt op de camping. Deze kant van het eiland hebben we wel gezien eigenlijk. We hopen een plekje te vinden waar we lekker aan het strand kunnen staan, dus gaan we de andere kant van Lefkada maar eens bekijken. In Lefkada stad eerst maar weer boodschappen doen. We zijn er inmiddels al achter dat het niet makkelijk is om op zondag boodschappen te moeten doen, dus checken we regelmatig de agenda om te kijken welke dag het is… Nadat de boodschappen zijn ingeladen, rijden we verder de oostkant van het eiland naar beneden. We zien best mooie strandjes, maar die zijn ook errug gezellig, niet aan ons besteed dus. Op sommige strandjes is Scheveningen bij 30 graden nog minder druk, zo afgeladen is het er. Andere strandjes kan je de camper niet kwijt of staan er borden dat je er niet mag camperen. Al snel hebben we het bekeken, en besluiten we Lefkada maar te verlaten. Na een korte blik op de kaart, plannen we onze route rondom een stuk binnenzee/meer boven Lefkada, op het vaste land. We rijden voorbij Vounitsa en slaan dan ergens in de middle of nowhere af om te kijken wat er daar is.. we vinden daar een heel klein kiezelstrandje aan die binnenzee. Een mooi plekje voor ons. Er liggen welgeteld 2 mensen op het strandje, en in de baai ligt nog een zeilboot. Na een middagje strand, merken we dat het langzaam aan tegen de avond loopt omdat een kudde schapen van de berg afkomt.. de geiten aan het strand worden ingewisseld door de schapen die komen drinken en van de struiken eten.  Voor ons wordt het langzaamaan etenstijd, en onder genot van een ouzootje eten we gebakken kippenvleugeltjes en een griekse salade. Sterren kijken zit er vanavond helaas niet in, het is redelijk bewolkt.

Vrijdag 7 september

Na een ontbijtje en de noodzakelijke was, maar weer de spullen bij elkaar geraapt en naar een strandje gegaan. Ook hier, weer die mooie ruige kust. Daardoor dus ook weer een keienstrandje en keien in de branding.. niet te ver in zee dus. Helaas wel merkbaar dat het er wat toeristisch is.. zonder een vriendelijk kali mera, staat er een kerel voor je neus dat je geld moet betalen voor de strandbedjes. Wat hij niet weet is dat ie zn eigen glazen ingooit, en we daar dus niks te drinken of te eten gaan halen, wat we wel van plan waren als de bedjes gratis waren.. na een tijd lekker op het strand te hebben gelegen, nog even wat verder het eiland over gereden. Richting Vasiliki, eens kijken hoe het daar is. Niet echt aan ons besteed, nog steeds toeristisch, en dan voornamelijk op Oostblokkers gericht.. even een paar boodschappen doen, en dan maar weer naar de camping.

Nog even in Agia Nikita wezen kijken, een dorpje vlak bij de camping. Ondanks dat het er van hotels en appartementen aan elkaar hangt, ziet het er nog best gezellig uit. Het is nog te vroeg voor ons om te gaan eten, het is namelijk nog licht, dus we gaan lekker naar de camping en zetten de bbq maar aan. 

Donderdag 6 september

Na ’s morgens lekker te hebben ontbeten zijn we doorgereden naar Lefkada. Op het camperforum had ik gelezen dat het wel een leuk en mooi eilandje zou zijn. Aangezien dat ongeveer 8 meter vanaf het vaste land ligt, door middel van een pontonbrug vast aan het eiland, leek ons dat wel wat om te gaan proberen. Eerst maar eens aan de westkant gaan kijken. Het is daar heel ruig, en dus mooi! Via een enorme kronkelweg naar een strandje gereden. Daar zelfs nog een plekje gevonden waar we ’s nachts konden blijven staan. Eerst dus maar lekker aan het strand gaan liggen. Het strand bestond er  uit kiezels en keien, dus de bedjes maar even mee. D e zee had behoorlijke golven, en vanwege de keien in de branding die je niet zag, maar niet te ver erin.. helaas…na lekker te hebben gelegen en afgekoeld van een dagje rijden was het plan lekker bij de bus te gaan zitten. Na daar welgeteld 2 minuten te hebben gezeten, werden we al gek van de horzels. Spullen inpakken en wegwezen dus. Aangezien we niet snel een ander strandje voor het oprapen hadden, maar besloten om de campingbordjes te gaan volgen die Erik al eens had gezien. Die camping, camping Kamtisha,  was prima! Tussen de olijfbomen, op een terassencamping. Na een redelijk vlak plaatsje te hebben uitgezocht maar eens wat te eten gemaakt. Daarna nog even lekker relaxed blijven zitten, en dan maar naar bed.

 

Woensdag 5 september

Al vroeg wakker, de vuilniswagen vindt het nodig om als het nog donker is al op het strand de vuilnisbak leeg te komen maken. Toch nog maar even omdraaien tot het licht is en we naar de wc moeten. Daarna ons plan voor vandaag maar maken. Op de kaart hebben we al gezien dat er in het binnenland nog een meer ligt, met een redelijke route eromheen. Aangezien we vandaag toch wat kilometers moeten maken omdat de accu’s leeg zijn, maar eens die kant op. vanaf de camperplek eerst richting Nafpaktos, daar even tanken en wat vlees en brood halen, en dan richting Thermo, wat in de bergen bij het meer ligt. De route erheen is er weer één! Al slingerend door de bergen, over een af en toe wel heel smal weggetje, maar weer heel erg mooi.

Thermo  lijkt een gezellig dorpje, met een leuk dorpspleintje. Tijd voor wat te drinken. We zoeken een terrasje op, onder een paar plantanen die er zo te zien al even staan, een stam van een meter doorsnee bereik je niet zomaar met een slokje pokon.. We bestellen wat te drinken, en vragen om het menu, om te bedenken of we ook nog wat gaan eten ja of nee. De dames bediening spreken behalve yes en no en salad geen enkel woord engels, dus we worden meegesleept de taverna in om te kijken wat de pot schaft. Beest aan het spit, waarschijnlijk een geit, aan de kop te zien die in de vitrine ligt, of een kip. Doe de geit maar dan, dan nog de keus uit gevulde paprika of aubergine, de laatste ziet er ook prima uit. Nog een griekse salade erbij, en wat friet wat bij de geit hoort, en de maaltijd is weer compleet. We hebben heerlijk gegeten!

Daarna weer verder, Thermo is nou niet echt een dorpje waar je makkelijk even illegaal een nachtje kan doorbrengen. In het boekje van die duitsers hadden we een plekje gezien aan dat meer. Daar maar naartoe via allerlei smalle kronkelweggetjes. Net als je denkt dat het niet smaller kan, kom je in een dorpje waar het toch nog wat smaller wordt. Zou hier nou ook nog een bus rijden? Via de olijfboomgaard komen we uiteindelijk beneden aan het meer. De camperplek blijkt een stuk verlaten strandparking  tussen wat rietpollen, en een vreselijke moeraslucht uit het meer. Hier gaan we dus niet voor de lol staan! Via de andere kant van het meer, en Mesolongi rijden we maar weer naar Kato Vasiliki, ons geitenstrandje.

Dinsdag 4 september

Na even op de kaart te hebben gekeken, onze route langs de kust maar weer min of meer vervolgd. Vanaf Erateini naar Nafpaktos gereden. Daar de voorraad maar weer eens aangevuld, en via Antirio (brug naar Patras) naar Kato Vasiliki gereden. Dat leek vanaf boven wel een leuk dorpje met strandje.

De weg langs het strand leek na het dorpje de hoek om te gaan, wat we vanwege wat rotsen niet helemaal konden zien. Toch maar eens gaan kijken! We kwamen bij een klein strandje, met douche, en een stuk of 50-60 geiten! Een prima plekje voor ons. Al snel hadden we besloten om er maar te blijven staan vannacht. Aangezien het er behoorlijk warm is in de volle zon, eerst de luifel maar eens opzetten en het schaduwdoek eraan hangen. Na wat poedelen in zee, lezen en opdrogen maar eens wat noodzakelijk kwaad doen, de was. Emmertje vullen bij de kraan, zooitje wasmiddel erin, en even in de zon laten staan en af en toe doorroeren, da’s wel ongeveer een 30 graden was. Zoals zo vaak in Griekenland, gaat het ook hier eind van de middag waaien. Komt prima uit, de was is in een half uurtje droog!.  Even later blijkt dat wij dit niet als enige een leuk plekje te vinden, er komen nog een stel duitsers met een camper aan. Na een praatje te hebben gemaakt, komt even later de duitse vrouw met een Duits camperboekje aan waar dit strandje instaat als camperplek! Blijkbaar hebben wij een neus voor dit soort plekjes! We mogen het boekje gerust even houden en doorlezen. Dat laten we ons geen twee keer zeggen, en met het fototoestel erbij bladeren we het boekje door, en maken wat foto’s van interessante routekaartjes. Daar kunnen we nog wel eens wat aan hebben! Nog later komt er nog een duitse camper bij staan, en zo brengen we de nacht gezellig met zn drieen door!

Maandag 3 september

Helaas, de winkel die we voor bakker hadden aangezien, blijkt leeg en gesloten. Dat wordt dus een bak yoghurt met honing als ontbijt, met het idee om later wel eens wat te gaan halen. Daarna weer een hele mooie route door de bergen richting Erateini. Vanaf Paralia Saranti, naar Distomo, dan naar Arachova. Daar aangekomen wilden we eigenlijk wel wat eten, een snackbar met pita gyros zou prima zijn. Toen we daar een aantal buitenlandse toeringcars zagen, voelden we al nattigheid.. een “gezellig” Oostenrijks uitziend dorp, bovenop een berg, vol souvenirwinkels voorspelt natuurlijk niet veel goeds! De lonely planet er maar eens op nageslagen. Die wist te vertellen dat het een bekend wintersportgebied is vlak bij Delfi… Delfi zelf is natuurlijk al bekend vanwege wat ouwe troep die daar staat.. we hadden weinig hoop meer op een fatsoenlijke snackbar. Maar wonder boven wonder, nadat we vanuit de auto het amphitheater van Delfi hebben bewonderd, reden we zowaar nog langs een vreselijk onogelijke snackbar. Tijd voor de lunch. Voor t schandaal van 8 euro 2 pita’s gyros  en wat te drinken gekocht en dat lekker opgesmikkeld. Tussen de pita’s zat zoveel vlees en friet en saus gestopt, dat normaal dichtvouwen er niet meer inzat, laat staan normaal zonder kliederen opeten.

Na de lunchstop doorgereden via Itea en Galaxidi naar Erateini. Daar zou een camperplek moeten zijn. Degene uit het boekje hebben we niet gevonden, maar wel een andere plek om te overnachten.

Zondag 2 september

Het illegaal overnachten bij Epidaurus is prima gelukt, haha. Een uurtje nadat wij ons hadden geïnstalleerd kwam er nog een stel met een buscamper bij ons op het veldje staan.

Al heel vroeg waren we wakker door alle blaffende honden die vannacht onze vuilniszak hadden gevonden, met daarin de botjes die over waren van ons avondeten. Eerst dus maar even de zooi opruimen. Daarna ons rugtasje gepakt met fotocamera en een fles water. Aangezien het nog maar net 8 uur was geweest, en dan het park open ging, en nog lekker rustig was, eerst maar het theater gaan bekijken. Één andere gek dacht er net zo over, en zodoende hadden we alle ruimte voor ons drieën om foto’s te maken zonder last te hebben van andere mensen. Het theater is nog voor een heel groot deel origineel, en de stukken die zijn opgeknapt, zijn zichtbaar van andere materialen gemaakt. Het is echt indrukwekkend groot, en het geluid zo goed! Je kan als je bovenin zit, een speld horen vallen in het midden. Heel apart dat ze dat in de 3^e eeuw ofzo wel konden, en tegenwoordig in een stadion dus niet….

 

Daarna maar even een rondje over de rest van het terrein. Daar liggen nog restanten van andere gebouwen, kerkjes en weet ik wat nog meer. Gisteravond hadden we al uitzicht over iets wat leek op een soort stadion met atletiekbaan, dat bleek dus inderdaad de oude hardloopbaan te zijn.

Een heleboel dingen stonden helaas in de steigers, omdat de grieken het blijkbaar nodig vinden alles weer opnieuw op te bouwen. Hiervoor hebben ze ook een bergplaats met tigduizenden stukken steen, allemaal keurig genummerd. Denk dat je alleen wel even bezig bent om het goede stukje steen weer terug te vinden…

Toen we daar rondliepen hadden we de eerste touringcars alweer gespot, dus het museumpje maar even snel bekeken. Er stonden wel heel wat mooie beelden! De rondleiding die daar net gegeven werd was door een gids van een groep bulgaren, en aangezien ons bulgaars een beetje versloft is de laatste weken, hebben we die maar gelaten voor wat ie was.

We hadden het wel weer gezien, terug naar de bus, en tijd voor een paar tosti’s als ontbijt. Dan nog snel even de wc leegkiepen in het openbaar toilet, we kunnen er weer een paar dagen tegen.

 

Na epidaurus achter ons te hebben gelaten, zijn we weer langs de kust omhoog gereden, richting Korinthe. De kronkelweg langs de kust gaf af en toe hele mooie uitzichten. Dan weer een kleine baai met de een of andere viskwekerij, dan weer uitzicht op de bergen, dan weer zicht op Korinthe. Geweldig om te zien!

Volgens onze kaart moest er waarschijnlijk een andere brug over het kanaal bij Korinthe zijn dan de snelweg. Die maar eens even proberen te vinden. Dat bleek nog verbazingwekkend eenvoudig! We kwamen bij een kleine houten brug, die naar naar de bodem van het kanaal zakt als er een boot door moet. Het kanaal zelf stelt eigenlijk niet zoveel voor, heel erg smal, en aan het einde erg hoge wanden.

Na een mooie route gedeeltelijk door de bergen, en gedeeltelijk over het “platte”land boven Korinthe zijn we van Thiva richting Domvraina bij Paralia Sarandi uitgekomen. Een heel klein dorpje in een baaitje, met een boulevardje wat er wel gezellig uitzag.

Eerst de bus maar eens geïnstalleerd op een parking, met het idee hier een nachtje te blijven. Nog even lekker in de zon gelegen en gezwommen om op te frissen, heerlijk. Aangezien het nog wat vroeg was om te gaan eten, maar we wel al trek hadden in wat te knabbelen maar wat toast en een kaasdip gepakt, en de fles ouzo, en maar weer even aan het strand gaan zitten voor een borrel.

Daarna toch nog maar wat gaan eten en dan lekker slapen.

 

Zaterdag 1 september

’s Morgens lekker in de zon genoten van ons ontbijtje. Daarna de spullen maar ingeladen en via een tamelijke omweg naar Epidaurus gereden.. ergens bij Nafplio een afslag gemist. Balen! De handigste route dan was om maar via de kust vanaf Korinthe naar beneden te rijden. Aangezien het inmiddels al ruim koffietijd was, eerst maar even een plekje aan een strandje gezocht om wat te drinken en te zwemmen.  Daarna door gereden langs de kust richting Epidaurus. Aangezien de enige campergedoogplek op het parkeerterrein is van het grote theater, en die nog tot 19u open is, daar eerst maar weer lekker op het strand gelegen, aangezien we morgenochtend het amphitheater willen bekijken. Rond een uurtje of 18 maar richting het parkeerterrein vertrokken. Ook hier helaas bordjes verboden kamperen. We besluiten om de gok maar te wagen..

Vrijdag 31 augustus

We rijden vandaag maar weer eens verder, op zoek naar andere leuke strandjes. We rijden door de bergen een mooie route van gytheo naar skala, kosmas, leonidi en dan zo langs de kust omhoog. Die kustweg loopt nog aardig hoog, maar je hebt er een geweldig uitzicht op allerlei mooie kleine baaitjes. Al rijdende hadden we al gezien dat in één daarvan toch een aardige bootje ligt. Dat blijkt naast de plek die wij voor vannacht op het oog hebben. Bij een kleine taverna op de parking. Gratis voor gastenJ daar houden wij van! Als wij daar ’s  middags op het strand liggen, komt er nog een enorme boot aan, die nog even naast die andere komt liggen. Zo bizar! Het lijkt heel klein, maar het is dus behoorlijk diep daar! Het is een heerlijk strandje waar we blijven liggen tot we geen letter in ons boek meer kunnen lezen. Dan nog even eten en van het uitzicht genieten, en dan lekker gaan slapen.

Donderdag 30 augustus

Vannacht zijn we gelukkig niet weggejaagd, dat geeft de mens moed. Na een klein rondje door de buurt om de accu’s weer een beetje bij te laden, even gaan tanken en een broodje kopen, strijken we dan ook weer lekker op ons strandbedje neer. De andere camperplek die in het boek staat is niet beroerd, maar wij staan natuurlijk veel beter! Als we ’s morgens de bus uit komen is het 30 meter naar voren lopen en dan kunnen we zo in het water gaan liggen. Al blijkt wel dat we daarmee niet de enigen zijn, gezien het feit dat er een toeringcar met ouden van dagen aankomt voor hun dagelijkse ochtendgymnastiek...

Woensdag 29 augustus

Stoupa hebben we intussen wel weer gezien, en aangezien ons favoriete strandje bij Kitries met de camper niet te doen is, hebben we maar besloten richting Gytheo te gaan. Dat is ons vorig jaar ook prima bevallen. Na wat boodschappen en gaan tanken richting Mavrovouni beach gereden. Hier gelukkig geen bordjes verboden te kamperen! Eerst maar even wat te eten gaan halen bij het restaurantje hier, om de eigenaar tevreden te houden en te hopen dat hij geen problemen heeft als we hier vannacht blijven staan.

Daarna lekker op het strand blijven liggen tot de zon achter de bergen is verdwenen.

Dinsdag 28 augustus

Vandaag is het tijd voor een stranddag. ’s Morgens eerst richting Aeropoli gereden. In een bergdorpje waar ik vorig jaar hele lekkere olijven heb gekocht maar even gestopt voor nieuwe, plus kappertjes en honing, en dan doorgereden. Ergens aan een strandje richting Aeropoli hadden we vorig jaar wat campers gezien. Bij het bewuste strandje niks te zien natuurlijk, dus maar lekker aan het strand gaan liggen. We lagen tussen een paar hogere bergtoppen in, met grijze wolken erop. Zoals je al kan raden kregen we dus spetters halverwege de middag.

De spullen maar weer ingepakt, even naar Stoupa gereden voor een pita gyros en souvlaki, en dan maar naar het strandje bij agio Nicolaos, tot we daar ook een paar spetters kregen. Aangezien het toen al rond een uur of 7 was, maar naar de camping gegaan en de luifel uitgerold. Ook hier hingen inmiddels grijze wolken.. ’s avonds de bbq maar aangeslingerd en lekker lui gedaan. Na het eten nog naar de boulevard gelopen voor een frappé en Erik zijn Spooky Cooky!

Maandag 27 augustus

Na een vroege plons en een ontbijtje maar eens een wandelingetje gaan maken. Aangezien we gister een vrouw zagen sjouwen over de rotsen bij zee, en terug zagen komen met een plastic zak vol wit, leek het ons dat er misschien wel eens zeezout te vinden kon zijn. Dat behoeft nadere inspectie! Helaas had ze vakkundig heel de boel geplunderd en bleef er voor ons weinig meer over..

Nog even bij het restaurantje om een frappé, en maar weer een stukje de kust afzakken.

Onderweg boodschappen gaan doen, en zien waar we het toilet kunnen legen. Dat laatste blijkt nog een hele klus, aangezien ze serviceplekken voor campers hier niet hebben uitgevonden.

Na een kilometer of 60 komen we bij Pylos, waar we vorig jaar ook al eens zijn geweest. Het heeft een redelijke jachthaven, en we hoopten op een loosplek. Maar helaas, ook daar niet. Geeft je wel te denken waar die griekse bootjes hun afvalwater laten…. Gelukkig wel een openbaar toilet, dan daar maar in leegkiepen. Nadat we die van ons lijstje hebben afgestreept, is de hele to-do-lijst verdwenen. Na nog een kilometer of 40 komen we bij Petalidi, daar zou een camperplek moeten zijn. Die ligt alleen al voor de helft in zee, en de rest er om heen ziet er ook heel sjofel uit, geen goed gevoel bij, dus helaas  maar verder. We komen steeds meer in bekender gebied. We zitten al vlak bij Kalamata.

Eerst nog maar even een net sinasappels kopen, die waren hier zo lekker, en nog wat andere groenten, bij zo’n stalletje langs de weg.

 

Bij messini even richting strand gereden voor een korte kaartlees en plekzoek pauze, maar snel weer weg. Daar blijven we zeker  niet, aangezien er daar een zooitje zigeuners aan het kamperen is. Niks tegen die mensen, maar ze moeten niet komen schooien en in de auto proberen te loeren wat er te halen is.. We besluiten maar richting Stoupa te rijden. Onderweg komen we dan langs heel wat strandjes waar we vorig jaar zo lekker hebben gelegen, en dan kunnen we kijken of we daar ergens kunnen staan. Helaas, de bordjes verboden kamperen tieren hier welig. Voor ons dus geen Kitries, Kardamily en agio Nicolaos.

Omdat het al eind van de middag is, geheel tegen onze bedoeling in, rijden we maar naar Stoupa om daar op de camping te gaan staan. Snel de bus neergezet, en lopend even naar het strandje aan de boulevard gegaan. Het is er behoorlijk rustig, maar dat kan ook aan het tijdstip liggen.

We blijven liggen tot de zon onder is, en gaan terug naar de camping om geld te halen zodat we een broodje voor ons avondeten kunnen gaan halen. Eigenlijk helemaal geen zin meer om nog wat te gaan maken, dus maar uit eten. (eerste tentje op de boulevard vanaf de camping, waar die muziek en dansen was). We hebben er heerlijk zitten genieten! Daarna een rondje over de boulevard geslenterd en ons toetje gehaald, een overheerlijke cheesecake!

 

Zondag 26 augustus

Al vroeg zijn we wakker. Wanneer we buiten willen gaan ontbijten, worden we vergeven van de wespen, niet leuk. Dus maar snel alle spullen rijklaar maken, om een ander plekje te gaan zoeken.  Jammer, want het was wel een fijne plek. Intussen zijn we al ons gevoel voor welke dag het is kwijt, als we op zoek naar een supermarkt gaan. Alles is gesloten, behalve de kerk. Gelukkig bestaan er minimarkets, waarvan er nog wel enkele open zijn. Eerst maar een ontbijtje zoeken, en de drinkwatervoorraad aanvullen. Met zulke temperaturen is  3 liter de man per dag helemaal niks.

Eerst maar eens een plekje vinden om ons ontbijtje op te eten, en te kijken waar we die dag naar toe gaan. We zien een plekje ij Agia Kiriaki, net onder Filiatra. Aangezien we vanwege de temperaturen hebben bedacht om de kustlijn maar te gaan volgen, ligt dat we aardig op de route zuidwaarts.

Daar aangekomen lijkt het een prima plekje voor ons! Een klein haventje met strandje, parasollen op de kademuren, en heel veel locals die in het water drijven. We besluiten dat we voor vandaag wel weer genoeg gereden hebben, en kruipen onder een parasol. Op een gegeven moment wordt het steeds leger om ons heen, etenstijd! Ook wij gaan maar eens bij het restaurantje kijken.

Na het eten kruipen we weer onder onze parasol, en langzaamaan wordt het weer steeds drukker, hele families van oma tot kleinkind zijn weer present en dobberen ook nog allemaal in het water

Zaterdag 25 augustus

Ondanks de vertraging bij vertrek, zijn we rond een uur of 6 ’s morgens al bij Igoumenitsa, waar de boot heel even aanlegt om een en ander eraf te laten. Binnen 25 minuten varen we weer, op naar Patras. Het fijne hier aan boord is dat ze een omroepsysteem hebben. Dus om 6 uur eerst een mededeling in 5 talen dat het restaurant open is, 3 minuten later in 5 talen dat we bijna bij Igoumenitsa zijn, nog 3 minuten later dat degenen die eraf moeten naar hun auto’s moeten, nog 3 minuten later dat we er nu echt bijna zijn en ze echt naar hun auto moeten, en nog 3 minuten later dat ie gaat lossen en dat je in je auto moet zitten. Als je dan denkt dat je je nog eens om kan draaien en door kan slapen, heb je het mis!

Ontbijten dan maar en de rommel in de bus even opruimen. Over een uur of 5 hopen we in Patras te zijn en kan de reis door Griekenland beginnen!  

Rond een uurtje of half 12 zijn we dan eindelijk in Patras. Als campers hebben we de mazzel dat we als een van de eersten eraf zijn, heel fijn, want dan ben je lekker snel de stad uit. Eerst maar eens een plekje zoeken om te gaan tanken, want we zijn bijna leeg de boot op gegaan. Van te voren hadden we al uitgezocht dat de diesel in Griekenland ongeveer 10-15 cent per liter goedkoper is, wat voor ons al snel iets van 7 euro kan schelen op een tank.

 

Vanaf Patras de national road naar Pyrgos gevolgd, ongeveer parallel aan de westkust van de Peloponnesos. Op zich wel een mooie route, maar nog niet het Griekenland wat we gewend zijn.  Veel landbouw, en dat hebben we eigenlijk nog niet veel gezien daar.

Voor de eerste nacht zoeken we maar weer een plekje aan t strand. Ook hier is het namelijk errug warm. We zien onderweg thermometerpalen staan die tussen de 35 en 39 graden aangeven. Hoe correct dat is zetten we vraagtekens bij, maar het is in elk geval behoorlijk warm. Na een blik in het camperboek twijfelen we tussen 2 plekjes die ongeveer 10 km van elkaar liggen. Eerst maar eens in Killini gaan kijken, waar een plek aan de haven zou zijn. Al snel zijn we erachter dat die plaats niet aan ons besteed is, niet het gezellige griekse haventje waar we op hadden gehoopt.

Dan maar door naar Loutra Kilinis. Gelukkig is die meer aan ons besteed, lekker het strand.

Snel de bus parkeren, en eerst de kantina maar even gaan testen. Tijd voor kalamaria! Daarna lekker op het strand gaan liggen en vooral, in zee gaan liggen om af te koelen tot het donker werd.

 Later op de avond voor de camper maar weer een stokbrood met wat lekkers maaltijd, met uitzicht op het verlichte Zakynthos. De kantina was nog steeds geopend, en we werden voorzien van Griekse muziek. Geen leven als god in Frankrijk, maar in Griekenland!

Vrijdag 24 augustus

Vandaag gaan we naar Griekenland! Aangezien we al vroeg wakker waren, ook al vroeg onderweg.

Nog even naar een supermarkt voor de laatste verse spullen om mee te nemen, en dan naar de haven. Eerst maar kijken of we al kunnen inchecken. Dat kan dus dat is mooi! We horen dat we om 12u bij de boot moeten zijn. Aangezien het nog maar net 10u is, zoeken we een plekje in de schaduw van een viaduct, en eten daar ons ontbijtje. Het is vlak bij de boot, dus mooi makkelijk.  Intussen hebben we een prachtig uitzicht op een rotonde, ondanks alle borden met knipperende waarschuwingslichten, zie je toch nog mensen de meest vreemde capriolen uithalen als ze erachter komen dat ze verkeerd gaan…

Rond 11.45 maar weer in de auto gekropen om naar de boot te rijden. Gelukkig maar 5 minuten… Op het rangeerterrein voor de boot, staan een paar Italianen heel driftig alle auto’s, campers, bussen en vrachtwagens is bepaalde laantjes te duwen. Daarna, juist, weer wachten. Aangezien het flink warm is lopen we maar even een rondje over het terrein, kijken wat er  nog meer de boot op gaat. Als de boot eindelijk gelost is, wordt ie op zn Italiaans weer ingeladen. Intussen hebben we vanaf beneden het camperdek al gespot, en gokken we dat wij de laatsten zijn die erop mogen. Dat klopt ook wel..

Nadat de boot eindelijk geladen was, met een uurtje vertraging vertrokken. Maar bootje heeft er flink de sokken in! Eerst maar eens installeren, tafeltje en stoelen buiten, stroom aansluiten en dan lekker zitten lezen. Nog even een verkenningsronde over de boot gedaan, op het dek is het errug gezellig… hele kamperende families, ergens nog een tentje wat onder een trap opgezet wordt, en vooral veel flessen drank die voor de pak staan. Wij zijn blij met ons plekje! Lekker buiten zitten, in de schaduw, boekje lezen, wat te eten en te drinken lekker koel binnen handbereik. Heerlijk!

Aangezien we vandaag toch niet veel kunnen doen, maar even snel wat dingen wassen en creatieve waslijnen aan de bus hangen om te drogen, is dat ook weer gebeurt. Na onze koude avondmaaltijd van salade (ja zelfs Erik eet sla), stokbrood, pesto en een stuk kaas maar eens even douchen. Lekker lang buiten blijven zitten, en af en toe eens over de railing kijken of je nog wat ziet.

Langzaamaan wordt het steeds rustiger om ons heen, het wordt bedtijd, ook voor ons.

Donderdag 23 augustus

’s morgens op tijd uit bed, gaat ook haast niet anders met zulke temperaturen. Rond 8u begint het strandje al aardig vol te lopen.

Wij ontbijten snel, bakken wat pannekoeken voor op de boot, en ruimen de laatste spullen op en gaan dan rijden. De bedoeling is om via Venetie, Chioggia, en Rimini zo langs de kust naar Ancona te rijden. Onderweg doen we dan nog ergens boodschappen. Het landschap is voornamelijk dor en droog, en af en toe wat meertjes, waarop zo te zien flink gevist kan worden. In de buurt van Rimini wordt het steeds drukker op de weg, en zijn we het zat. Zo gaat het veel te lang duren voor we in Ancona zijn. We nemen een stukje tolweg. Na een uurtje op de tolweg zijn we in Ancona, eerst maar eens kijken waar de boot is en waar we in moeten checken, dat scheelt morgen weer zoeken.

Gelukkig staat tegen alle verwachtingen in, het heel netjes aangegeven, zowaar nog in het engels ook! Das makkelijk! Dan het volgende punt, een overnachtingsplek zoeken.

De plek in Ancona ziet er nou niet erg charmant uit, we kijken even verder in het boekje en komen dan Morre d’Alba tegen. Een parking in bij een stadsparkje van een klein dorpje in de heuvels.

Ziet er beter uit. We parkeren de bus en halen snel de tafel en stoelen eruit. Dan even de bbq aanslingeren voor een vleesje, en intussen ook nog even wat pasta koken en een paar eieren.

Ons noodrantsoen voor morgen op de boot, daar mag namelijk niet gekookt worden. Nog even blijven zitten, met een emmer water spelen om af te koelen, en dan lekker gaan slapen. Morgen weer optijd op pad!

woensdag 22 augustus

Na lekker uitgeslapen te hebben tot 8.15, eerst maar eens een ontbijtje gemaakt. Dan even de spullen opgeruimd, een bakje koffie en jus d’orange bij het restaurantje hier op het strand, de spullen maar verzameld om lekker op het strand te gaan liggen. Dit volgehouden tot een uurtje of half 8, tot de zon onder was, met een korte onderbreking om even wat te gaan eten.

Helaas zijn we er achter gekomen dat 2 dagen op dezelfde plek met deze temperaturen niet goed zijn voor ons stroomverbruik, erg jammer, maar doe je weinig aan. Met zulke temperaturen gebruikt de koelkast gewoon veel stroom. Eens kijken of we dat kunnen verbeteren!

Morgen willen we naar Ancona rijden, aangezien we vrijdag de boot moeten hebben naar Griekenland! Dus maar weer betijds uit bed, de afwas gaan doen, boodschappen gaan doen, en dan die kant op.

Dinsdag 21 augustus

Vandaag weer verder getrokken, met het idee om een dagje naar Venetië te gaan, zijn we die kant op gereden. Via Bolzano, Trento, Padova zo richting Venetië. In een van de camperboeken hadden we een camperplekje gezien wat ons wel wat leek. Vlak bij de veerboot naar Venetië, dus ideaal. Ware het niet dat de prijs 2x zo hoog was als in het boekje stond, en dat voor ons een beetje te gortig werd.. Na een drankje langs de kant van de weg, en een blik op de kaart, een andere plek uitgezocht. Helaas ligt die wat verder van Venetië af, dus die dag zat een ritje die kant op er niet meer in. Daarentegen op een strandje beland bij Cavallino, op een schiereilandje ten westen van Venetië. Aangezien het al tegen zessen liep toen we daar kwamen, eerst maar eens een verfrissende duik genomen in de zee, en lekker op het strand gelegen. Het was nogsteeds 30+! ’s Avonds een paar vleesjes gebakken, en samen met een salade en eerder gehaald stokbrood maar opgepeuzeld.

’s Avonds onder genot van een wijntje en biertje overleg wat we woensdag zouden gaan doen. Aangezien het er naar uitzag dat het weer zo warm zou worden, maar besloten af te zien van een bezoekje aan Venetië. Allebei hadden we geen zin om in die warmte door een stad te sjokken, aangezien je daar ook niet de enige bent. In plaats daarvan maar besloten lekker een dagje te blijven staan.

Maandag 20 augustus

Na een snel ontbijtje met toast en eieren de spullen weer ingeruimd en weer de weg op. Aangezien het nog steeds heel warm was, er stond zo’n 35 graden op het programma, hadden we maar bedacht om tot eind van de middag door te rijden, aangezien het ook redelijk windstil was.

De route voor vandaag liep van Pforzheim naar, Stuttgart, Ulm, Memmingen, Kempten en bij Füssen de grens met Oostenrijk over.  Daarna Via Imst en de Resschenpas richting Merano. Net over de Reschenpas ligt het Lago di Resia, tijd voor een korte pauze en even verder kijken waar we naar toe gaan. We hebben in het camperboek een plek gevonden die wel wat lijkt voor een nachtje, en rijden dan door naar Bolzano. Tussen Merano en Bolzano, bij Gargazzone ligt het plekje wat we op het oog hebben, bij een wijnboer.  Het is nog steeds erg warm, maar blij dat we een lekker plekje hebben. Lekker op het gemakje met een wijntje en biertje, stokbroodje en wat pesto zitten genieten. De vakantie is nu echt begonnen!

 



 



Uitzicht onderweg, Lago di Resia

 



onze plek bij de wijnboer in Gargazonne

 

Zondag 19 augustus

Na zaterdagavond in Sas van Gent op de camperplek te hebben gestaan, eerst nog een dagje werken. Heel erg warm, en het vakantiegevoel is dan ook al luid en duidelijk aanwezig.

Gelukkig betijds klaar met werken, zodat we rond half 2 konden gaan rijden. Het idee voor de eerste dag was om in elk geval tot voorbij Brussel te kunnen komen, zodat we die files alvast achter ons konden laten de maandag.

Ondanks dat het redelijk druk was, hebben we goed door kunnen rijden. In Luxemburg zijn we nog even gestopt om te tanken, en daarna maar weer door. Het was pas rond een uur of 4, half 5 en nog erg warm. We hadden van te voren de route al redelijk uitgestippeld; Antwerpen, Brussel, Luxemburg, Karlsruhe, Stuttgart, Ulm, Memmingen, Kempten en bij Fussen de grens met Oostenrijk over.  We zijn tot Pforzheim gekomen, tussen Karlsruhe en Stuttgart in.

Daar hebben we de eerste avond overnacht. Prima plekje voor 1 nacht, maar niet dat je hier voor je lol een week blijft staan.

Nog 11 dagen...

Van de week de laatste stukjes plaatwerk tegen het dak geschroefd, en vandaag gepoetst. Busje is er bijna klaar voor! Langzaam aan alle spullen verzamelen, zodat we over 11 dagen weg kunnen!

Komend weekend gaat Erik nog even proberen steuntjes aan de bus te maken voor de luifel, zodat we die ook kunnen gebruiken als we op een stenen ondergrond staan. Hopen dat het eens meezit...



Voorpret

Op 19 augustus is het zover, dan vertrekken we met de camper naar Griekenland.
Helaas moet er eerst nog gewerkt worden, maar dat hoort er nu eenmaal bij. Als alles volgens plan verloopt, gaan we zaterdag met  de camper in Sas van Gent staan, zodat we als ik klaar ben met werken, gelijk kunnen gaan rijden.

Een echte planning hebben we niet, behalve dan dat we 24 augustus de ferry hebben geboekt van Ancona naar Patras. Dit met camping-on-board. Dat betekend dat we lekker in de camper kunnen slapen! We krijgen als het goed is stroom aan boord, en er zijn douches en toiletten bij, helemaal ideaal!

Op 25 augustus hopen we rond 11.30 in Patras te arriveren, en dan kan het Griekse avontuur beginnen!
Uiterlijk 23 september hopen we weer terug te zijn, aangezien er de 24e weer gewerkt moet worden.

Aangezien we dus al over 2,5 week vertrekken, zijn de voorbereidingen in volle gang: de laatste dingetjes afmaken aan de camper, alle spullen uitzoeken en langzaamaan beginnen met alles bij elkaar rapen. Niet eenvoudig...

Ook moet voor vertrek nog het nodige gewassen en gepoets worden, kortom, je bent niet zomaar vertrokken!